Vertragen

Maya te raken gras voor de eerste keer, met Colin kijken op (ik herinner me hem hetzelfde te doen op haar leeftijd)

Als er een concept dat het moederschap stimuleert, is het te vertragen. Vaak merk ik dat ik gevangen in een wervelwind van multi-tasking, zoals de meeste vrouwen. Dan komt alles tot stilstand als ik verpleegkundige of de neiging om Maya op andere manieren. Ze geeft niet om de taken die ik probeer te gedaan te krijgen, de kleine doelen die ik wil oversteken van mijn lijst. Als onze kinderen groeien, worden we vaak getrokken in hun wereld, om dingen te bekijken vanuit hun perspectief. Ze zijn verbaasd door zo veel en kunt eenvoudig zo veel te lachen. We eindigen lachen met hen, uit verbazing.

Maya lacht gemakkelijk - wanneer haar buik wordt snuffelde, als we gekke spelletjes te spelen, en als haar grote broer zegt of doet iets. Haar lach is de grootste geluid in de wereld. Op die momenten, het "om dingen te doen lijst" naar de achtergrond verdwijnt en alle problemen verdwijnen. Het is een gevoel om te koesteren en te onthouden later toen we terug in onze dolle wervelwind.

In de westerse cultuur, is multi-tasking is gezien als onderdeel van een positieve skill-set. Vrouwen, in het bijzonder hebben aangetrokken in de richting van het proberen in te knijpen, want zoveel mogelijk taken, alleen maar omdat ze kunnen. Mannen weten niet eens de moeite, omdat hun hersenen niet lijken te laten zo veel. Het succes dat we voelen in zo nu en dan krijgt u meer gedaan moedigt ons aan om multi-tasken zelfs meer. Maar we weten allemaal dat af en toe, de productiviteit niet wordt vergroot, en soms zelfs leidt tot gevaar (als we het rijden bent, bijvoorbeeld).

Wat leven in een waanzinnige manier en multi-tasking hoeft normaal gesproken doen, is beroven ons van de momenten die we ons kunnen herinneren en koesteren als het onze beurt om "klok uit." Misschien betekent het dat ik niet de moment om te kijken uit mijn venster en merk iets fascinerends dat mijn tijger kitty aan het doen is (wat hij altijd doet). Of erger nog, misschien heb ik niet gezien mijn baby bereiken van een mijlpaal, zoals zitten op haar eigen, zonder ondersteuning van zichzelf, dat ze nu bereikt.

Net als iedereen zegt, deze eerste dagen met een kind gaan zeer snel. Ik was verbaasd om een ​​aantal "recente video's" van de Maya's te zien en merkte dat ze minder dan 1/2 haar huidige leeftijd (ongeveer 3 maanden en nu is ze bijna 7). In totaliteit heeft ze natuurlijk niet geweest op de planeet erg lang, dus alles over haar lijkt de laatste, maar zij was zo anders en veel kleiner!

Onze kinderen 'snelle groei is verbazingwekkend. Het herinnert ons zeker van onze sterfelijkheid en dat het leven gaat over constante verandering. Het is belangrijk om te vertragen als we kunnen om het allemaal te ervaren.